Hare Kryszna Drodzy Bhaktowie, przyjmijcie nasze pelne szacunku poklony.
Wczoraj wieczorem Yamuna Mataji z Lodzi, mama Mahakayi Prabhu, opuscila cialo w hospicjum, w ktorym od okolo miesiaca przebywala. MIala ona 84 lata. Dopoki cialo Yamuny Mataji nie bylo tak schorowane, brala ona aktywny udzial w zyciu naszego lodzkiego nama-hatta. Przez wiele lat w ich domu odbywaly sie spotkania, Yamuna pomagala wtedy przy gotowaniu, sprzataniu, serwowaniu prasadam. Chodzila z nami na wszystkie harinamy. Pamietam, jak kiedys na pamietnym harinamie z Trivikramem Maharajem (ktory byl/jest jej guru), pewien reporter na niej sie glownie skupil i robil jej mase zdjec. Yamuna kochala dzieci. Gdy ich odwiedzalismy lub gdy oni do nas przychodzili zawsze usmiech rozswietlal jej twarz. Uwielbiala patrzec, jak nasze dzieci dokazuja. Pamietam, ze kiedy juz nie mowila i przyszla do nas na program, moi chlopcy sami z siebie wzieli ja za dlonie i zaprowadzili na kanape, a ona ze lzami w oczach szla z nimi. Yamuna byla zwiazana bardzo ze swoim mistrzem duchowym, choc nie mieli zbyt czestego kontaktu. Byla tez bardzo pracowita, bardzo duzo czasu spedzala przy pracach w ogrodku, a pracy tam bylo mnostwo. I bardzo, ale to bardzo kochala swojego syna, Mahakaye Prabhu.
Tutaj wkleje tekst, ktory kiedys napisala moja siostra (org. mozna go znalezc tutaj:
http://forum.nama-hatta.pl/viewtopic.ph ... ght=yamuna)
Trivikrama Swami odwiedza Yamunę w szpitalu
26-27.06.2006 ŁodĽ
W tym roku wizyta Trivikrama Maharaja w Łodzi zbiegła się z wypadkiem Yamuny devi dasi- kochanej babci wszystkich łódzkich wielbicieli. Yamuna najpierw zachorowała poważnie na zapalenie płuc, a potem nagle dostała udaru, który sparaliżował praw? stronę jej ciała i odebrał jej mowę.
Yamuna trafiła do szpitala, gdzie codziennie opiekował się ni? jej syn- Mahakaya. Wszyscy byli?my wstrz??nięci tym co się stało. Yamuna zawsze sprawna, zdrowa i pełna wewnętrznej rado?ci, teraz była zupełnie odmieniona. Z jednej strony czuli?my się zupełnie bezsilni, ale z drugiej strony, kiedy modlili?my się do Kryszny naszym modlitwom towarzyszył wewnętrzny spokój- przeczucie, że Yamuna jest bezpieczna- niezależnie od tego czy Kryszna postanowi j? zabrać, czy pozwoli jej jeszcze żyć w?ród nas dłużej- czuli?my, że jest chroniona.
Trivikram Maharaj jest duchowym przewodnikiem Yamuny i kiedy przyjechał do Łodzi, pomimo napiętego planu pojechał do szpitala by j? odwiedzić.
Maharaj poradził nam (w razie gdyby kto? się pytał), żeby?my powiedzieli, że udajemy się do chorej z duchowym posłannictwem. Jednak nikt nie pytał się i nikt nie sprzeciwił się wizycie Maharaja. Wszyscy byli niezmiernie zaciekawieni i wymieniali między sob? u?miechy pełne zadziwienia pomieszanego z zakłopotaniem, nie wiedz?c dokładnie jak powinni się zachować.
Maharaj poczekał chwilę na Yamunę, która była w łazience i intonował patrz?c przez okno. Jedna z kobiet, które leżały z Yamun? na sali- Pani Krystyna, bardzo miła, otwarta osoba, która wiedziała, że Yamunka jest innego wyznania- zapytała, kim jest ten człowiek w pomarańczowym stroju i co mówi. Odpowiedziałam, że to kto? kto w naszym wyznaniu jest księdzem i że modli się.
Pani Krystyna przytaknęła głow? okazuj?c zrozumienie.
Yamunka po jakim? czasie wróciła z łazienki i gdy położyła się do łóżka rozejrzała się po sali i jej wzrok napotkał Maharaja. Maharaj podszedł do niej i dał jej mały bukiet polnych kwiatów. Yamuna u?miechnęła się szczerze i ten piękny u?miech pozostał na jej twarzy do momentu odej?cia Maharaja. Złapała go za rękę i ?ciskała j? w swojej drobnej dłoni. Jeszcze nigdy nie widziałam jej tak szczę?liwej. Szczególnie w ci?gu okresu choroby Yamuna bardzo posmutniała i często płakała. Nie mogła nam wytłumaczyć czego potrzebuje, jak się czuje, nie mogła z nami porozmawiać, nie mogła sama je?ć i chodzić. Była zupełnie zależna od innych. Ale w jednej chwili jej cały smutek odszedł i zdawało się, że zupełnie zapomniała o swojej chorobie. Mocno ?ciskała rękę Maharaja i nie chciała jej pu?cić.
Maharaj zapytał Mahakayę o kilka rzeczy, a na zakończenie za?piewali?my razem po cichu Mahamantrę i musieli?my odej?ć.
Kiedy następnego dnia powiedzieli?my do Yamuny: „Ale wspaniały go?ć Cię wczoraj odwiedził Yamunko”, Yamuna westchnęła wzruszona. Nasza dobra, prosta, kochana Yamuna… jestem pewna, że nie zapomni tego do końca życia.
Wszelka chwała dla dusz dobrych, prostych i szczerych!
Wszelka chwała Krysznie, który nie zapomina i zawsze chroni Swoich wielbicieli!
napisała: Magda z Łodzi.
Yamuna nie lubila, kiedy sie ja fotografowalo. Jednak udalo sie czasem ja uchwycic w obiektywie. Nie mam najlepszych zdjec, ale tutaj mozecie zobaczyc ja na kilku programach:
http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 6508702834http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 6227604338http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 8220609426http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 8054567474http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 2040577730http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 9683565330http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 1840007394http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 1900985634http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 1736022498http://picasaweb.google.com/Dorota.Slaw ... 5089220242Mamy wiecej zdjec, musimy tylko poszukac. Moj maz chce zrobic osobny album poswiecony Yamunie Mataji.
Moze ktos jeszcze chcialby napisac swoje wspomnienia zwiazane z Yamuna. Powiem Wam, ze w zwiazku z tym jest mi tez przykro i mam poczucie winy, ze Yamuna nie odeszla w towarzystwie bhaktow, przy dzwieku mahamantry. Nasze polskie spoleczenstwo wielbicieli nie jest jeszcze w takim wieku, kiedy mysli sie juz o opuszczaniu ciala, ale moze warto by bylo o tym pomyslec... Moim marzeniem jest to, aby bhaktowie mogli odchodzic wsrod bhaktow, moze kiedys powstanie takie miejsce, tak jak jest np. we Wryndawan.
Wasi sludzy
Divya-kisori dasi i Kedarnath dasa
Gaurangaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
