|
Niepokój Śri Dźiwy.
Z powodu swej nieprzeciętnej inteligencji, wiedzy i zdolności organizatorskich, poza Rupą i Sanataną, Śri Dźiwa był jednym z głównych organizatorów ruchu bhakti rozpoczętego przez Mahaprabhu. Niepokoił się tym, że liczne dzieła dotyczące bhakti skompilowane przez niego, Rupę, Sanatanę i innych Goswamich, którzy pojawili się na duchowym horyzoncie Wryndawany niczym najjaśniejsze ciała świetlne rozpraszające ciemność otaczającego świata, jak dotąd świeciły tylko w Północnych Indiach. Pochodnia, którą rozpalono we Wryndawanie, powinna być też zaniesiona do innych miejsc, a w szczególności do Bengalu, Assamu i Orissy. Jednak nie był on przygotowany do odnalezienia odpowiednich osób, które wzięłyby odpowiedzialność za wypełnienie tak wielkiego zadania. Troska jego powiększała się, a chmury zniechęcenia stawały się coraz gęstsze i gęstsze. Nagle pojawiła się nadzieja. Do Wryndawany Przybylo trzech potężnych wajsznawów. Każdy z nich reprezentował czyste oddanie bhakti. W rzeczywistości byli oni całkowicie zadedykowani ruchowi bhakti. Byli to Śriniwasa, Narottama i Śjamananda. Tych trzech latami trzymało pochodnię bhakti we wschodnich regionach kraju, oświecając serca ludzi światłem wieczności. Śriniwasa w Południowym Bengalu, Narottama w Północnym Bengalu i Assamie, a Śjamananda w Orissie. Śriniwasa został uczniem Gopala Bhatta Gswamiego, a Śjamananda uczniem Dźiwy Goswamiego.
Narottama zdecydował się być uczniem Lokanathy i na zawsze, całkowicie wewnątrz swojego umysłu podporządkował się mu i jego lotosowym stopom. Dźiwa Goswami podjął się odpowiedzialności za nauczanie ich i uczynienie z nich odpowiedzialnych, pełnych szacunku dla wielkiego zadania, które zamierzał im powierzyć.
_________________
Niech Pan Śri Ćajtanja, księżyc Nawadwipy, król tancerzy, pojawi się
w zakątku mego serca.
|
