Tzw. "Kryszna" nie żyje, niech żyje Kryszna!

... i to jest magia tego urokliwego świata. Świat oszustów i oszukiwanych. Jak to możliwe, że 5-10 mln osób nabrało się na to ?!

... i to jest magia tego urokliwego świata. Świat oszustów i oszukiwanych. Jak to możliwe, że 5-10 mln osób nabrało się na to ?!

Nie chce tu oceniać..
Nie sądze by ktoś przeczytał książki Śrila Prabhupada i wyciągnął z nich taki wniosek. To jest niemożliwe.

Co myslec o czlowieku, ktory myslal ze jest Bogiem? To chyba temat dla psychiatrow. Smutne

Swoją drogą, osób myślących o sobie jako o Bogu jest na tej ziemi sporo.

Tak o nas pewnie myślą mieszkańcy duchowego świata.
Materialny obszar to dla nich wariatkowo a my tu siedzimy.

Swoją drogą, osób myślących o sobie jako o Bogu jest na tej ziemi sporo. Choćby impersonaliści. Znam kilku takich. Uważają oni, że jeszcze tylko wezmą udział w iluś tam maha-krijach i się stanie.
Wszelkie logiczne argumenty nic nie dają. Oni wiedzą swoje.

Praktycznie wszyscy tak o sobie myślimy, włączając w to bhaktów na poziomie kanistha-adhikari (Halo! Jestem tutaj! ). Hridayananda maharadża w interesujący sposób określił tą naszą tendencję do bycia Bogiem, nawet w Niego wierząc, jako "ateizm psychologiczny", w odróżnieniu od "ateizmu filozoficznego", czyli naszej oficjalnej ideologii.

"Wierzący ateiści

Interesującą kwestią jest to, że w pewnych okolicznościach, nawet religijni, wierzący w Boga ludzie, mogą być ateistami. Jak to możliwe? Psychologicznie umotywowana niechęć do podporządkowania się Bogu jest zauważalna w każdym z nas i jest przyczyną naszego uwarunkowania w świecie materialnym. Ta niechęć może manifestować się w formie łatwo rozpoznawalnego ateizmu filozoficznego lub też w postaci subtelnego ateizmu psychologicznego.

Pierwszy z nich, to otwarte i publiczne głoszenie światopoglądu, że Bóg nie istnieje i nie ma nad nami żadnego autorytetu. Natomiast drugi charakteryzuje się mentalnością, w której uznaje się siebie za centralny punkt rzeczywistości, czyli nastawieniem nacechowanym egocentryzmem. Nie jest to publicznie głoszona doktryna, ale stan umysłu, w którym czujemy się najważniejszym bytem, a Bóg jest na tyle istotny, na ile bezpośrednio odnosi się do naszych potrzeb, jako stojącego w centrum świata podmiotu.

Niestety większość z nas, nawet tych uważających się za religijnych i pobożnych, jest w głębi serca skażona ateizmem psychologicznym, co w praktyce równa się postawieniu nas samych na piedestale Boga. W prawdziwej duchowości śraddhy, nie jest wystarczające, aby jedynie wnieść we własne życie folklor i koloryt lokalnej wiary i religii, ale wymagane jest umieszczenie własnej siły życiowej w życiu Boga, ponieważ to właśnie ono tworzy obiektywną i absolutną rzeczywistość. Podporządkowanie się Krysznie oznacza życie życiem Boga, a nie własnym, egocentrycznym. Dlatego praktyczne symptomy mentalności bycia Bogiem są częstokroć zauważalne nawet u osób wierzących w Boga i dążących do Boga."

Fragment eseju "Wierzę w Boga. I co z tego?"