... mysle, ze znaczacą role odgrywa tez poznanie swoich uwarunkowan. Czesto jestesmy niepokorni poprzez falszywe utozsamianie sie z postacia, ktora tak naprawde nie jestesmy, no i przede wszystkim zaufanie Krysznie ...

W ssounku do bahtow chyba latwiej byc pokornym, ale co w sysnku do swiata zewatrznego? Czy trzeba czasem walczyc?

Czesto ludzie myla pokore z niska samoocena. Wbrew pozorom prawdziwa pokora nie oznacza plaszczenia sie przed wszystkimi albo rozmyslania o swoich wadach.
Chociaz Krsnadasa Kaviraja Goswami napisal o sobie, ze jest nizszym od robaka w odchodach, kiedy pisal o ludziach niedoceniajach jego dziela, nazwal ich swiniami i psami (co w Indiach jest jeszcze bardziej obrazliwe niz na Zachodzie).
Jak pogodzic te dwa stwierdzenia? W pierwszym przypadku, kiedy dusza widzi ogrom Boga, Jego milosci i wszelkich innych cech- czuje sie mala i niegodna i jest to zupelnie naturalne odczucie. W drugim przypadku- Caitanya caritamrita jest ksiazka o Caitanyi Mahaprabhu i Jego towarzyszach, o tym wszystkim co wprawilo Krsnadase Kaviraje w ow nastroj niezwyklej pokory. To dzielo ktorego napisanie zlecil mu Nityananda Prabhu, zatem autor wie ze robi cos niezwyklego, nie jakas nieistotna sluzbe ale cos wielkiego. On sam czuje sie maly, lecz jego dzielo jest wielkie, a zatem potepia glupie osoby, ktore tego nie doceniaja

Tak, bardziej pokornym tez pozna sie stac kiedy pozbedzie sie zazdrosci - tego wlasciwie nauczylam sie od jednej nauczycielki flamenco. Powiedziala, ze zazdrosc z kolei jest czesto wyrazeniem tego ze boimy sie odrzucenia. Powiedziala tez ze mozna wyleczyc sie z zazdrosci poprzez zobaczenie tego tym czym jest: braku satysfakcji z samym soba oraz poprzez zrozumienie ze milosc (w tym Boga) nie zalezy od naszych zewnetrznych zaslug.
.

Rozpatrywanie jakiejkolwiek kondycji jednostkowej duszy w oderwaniu od Superduszy jest po rostu ignorancją i stratą czasu.