Ten wątek wynika z dwóch refleksji:
1.Mówiąc, że jestem duszą, aham brahmasmi, co znaczy ni mniej ni więcej, że ja to ja, może przy odrobinie woli nadejść myśl co do swojego miejsca w tej materialnej rzeczywistości. Ostatecznie bowiem jestem duszą, która posiada ciało i psychikę: męskie lub żeńskie, młode lub stare, polskie lub niemieckie itd. Jestem zakorzeniony w danej kulturze, języku i miejscu, czyli w ojczyźnie. Wielu z nas pochodzi ze Śląska, tutaj urodziliśmy się i tutaj prawdopodobnie większość z nas umrze. Wryndawana jest zbyt mała i daleko.
Co to znaczy być wielbicielem Kryszny ze Śląska ? Czy Śląsk ma jakieś znaczenie dla Świadomości Kryszny i dla wielbicieli śląskich ?
2.Kryszna działa w świecie. Bezpośrednio i pośrednio. Poprzez półbogów, wielbicieli, historię, kulturę, itd. Działał, działa i będzie działał również na Śląsku. Po co mu Śląsk ?
Co zamyślił projektując tę ziemię i tych ludzi ? Jak przejawia się tutaj, konkretnie, na tej ziemi ? Jak działa ? Oczywiście działa poprzez grupę Harinam i harinam.pl
ale czy tylko ?
Kiedy piszę Śląsk, mam na myśli dzielnicę historyczną, a nie administracyjną. Nie każdy wie, że Świebodzin, Zielona Góra leżą na Śląsku (tzw Śląsk lubuski), a np. Górny Śląsk niekoniecznie jest Śląskiem właściwym, niejako dodanym. Śląsk przede wszystkim to Śląsk lubuski, Dolny Śląsk, Śląsk czeski i Opolszczyzna. Trzeba jednak przyznać, że na Górnym Śląsku śląskość przetrwała najlepiej. Ale śląską górą Meru jest Ślęża.
Czytam ostatnio Gerharta Hauptmanna (1862-1946), śląskiego pisarza, noblisty z 1912 r.. Jego ojciec był właścicielem hotelu Pod Pruską Koroną w Szczawnie-Zdroju. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził więc w Szczawnie-Zdroju, Wałbrzychu, Szczawienku, Białym Kamieniu i Sokołowsku. Mieszkał w Jagniątkowie. Podaję go jako przykład pewnego wpływu Świadomości Kryszny na kulturę Śląska.
W swojej autobiografii, „Przygoda mojej młodości”, Hauptmann pisze m.in. :
„ W tej cmentarnej ciszy nie mogłem zrozumieć, że coś, co wiodło tak urozmaicone, barwne życie, nie mogło już istnieć. Śmierć wydawała mi się ułudą, a słowa Pisma miały mi pomóc ją zdemaskować. Powtarzałem więc z całą żarliwą wiarą, na jaką mnie było stać, słowa, którymi Jezus z Nazaretu obudził z tak zwanej śmierci młodzieńca z Nain...
Nie mogę powiedzieć, że wobec mej zewnętrznej bezsilności wskrzeszania uzdrowiła mnie myśl o życiu po śmierci. „Zawsze byłem, i ty, i ci książęta, i w przyszłości wszyscy też zawsze będziemy !” Te słowa Bhagavadgity, które Kriszna kieruje do księcia Arjuny, towarzyszyły mi w świetlanych momentach mojego życia. One i ich treść żyły we mnie już na długo przed poznaniem Gity. Szczególnie zaś w opisanych później, rzekłbym, świętych chwilach czasu spędzonego w Hohenhaus.” (str.229)Działo się to w latach 70 i 80 XIX wieku, gdy to, niestety, wałbrzyskie było potęgą węglową. Potem Hauptmann odwiedził też Zurych w Szwajcarii i tak opisuje to, z czym się spotkał w owym czasie, a więc lata 80-te XIX w.:
„ Wszędzie pełno było odnawiaczy, poprawiaczy świata. Był tam też Nietzsche, którego Zaratustra jako znak czasu trafił pewnego dnia do azylu przy Freie Strasse.
Innym ekstremum był wegetarianizm. Nawoływanie „kapuścianych apostołów” do ascetycznego życia związane było z zakazem spożywania mięsa. Również ta sekta przejęła tak popularne wówczas hasło powrotu do natury.(...) W pierwszy dzień Zielonych Świąt, kiedy uczniowie Jezusa zaczęli mówić różnymi językami, przy cudownie słonecznej pogodzie na przybrzeżne promenady wyległ cały Zurych. Nagle pojawił się tam ktoś w rodzaju apostoła we włosianej szacie, sandałach na nogach, z opadającymi na ramiona rudawymi włosami. Tak mógłby wyglądać Jezus. Jego odkrytą głowę okalał przypominający aureolę sznur. Kiedy zebrali się wokół niego ludzie, święty rozpoczął swe zielonoświątkowe kazanie. (...)
Dziś nie umiałbym już dokładnie powtórzyć jego przemówienia. W jego słowach znalazła w każdym razie odbicie jedna z wielu wielkich nadziei tamtych czasów. Ganił luksus, nawoływał do prostoty, mówił, że trzeba powrócić do natury. Życie musi porzucić sprzeczną z naturą i tym samym z boskimi przykazaniami formę.
Precz – mówił – z padlinożerstwem ! Pożywieniem człowieka są owoce ! - Powinien jeść owoce, zboża, warzywa i wyrzec się ociekającego krwią pokarmu, który jest przyczyną zepsucia. Żyjąc zgodnie z tymi zasadami, społeczeństwo ozdrowieje. Oczywiście potępiał też alkohol. Podobnie jak kawę i herbatę. - Waszym napojem niechaj będzie czysta źródlana woda ! Jeśli nie chcecie uwierzyć człowiekowi, który głosi wam tę zbawczą naukę, spytajcie o to pierwsze lepsze zwierzę, a ono już was przekona ! - To, ciągnął, jest początkiem odrodzenia, które musi się dokonać przede wszystkim w naszych duszach. Jeśli tak się stanie, to oznaczać ono będzie odnowę, jakiej jeszcze nie było, najwyższe szczęście, najściślejszy związek z naturą i Bogiem. Osiągnięcie tego wymaga jednak zdecydowanego wyrzeczenia się świata, świadomego apostolstwa i surowego, ascetycznego naśladownictwa. „ str. 528-529Niestety Hauptmann nie poszedł za wskazaniami świętego. O ile mi wiadomo, nie został wegetarianinem.
